Sommige mensen vinden rust in stilte. Ik niet. Ik vind het op een hardcorefestival. In een tent van 40 graden, op een matje dat elke wervel uit m’n rug stuitert, met nul uur slaap en iemand die om 07:13 al GPF door z’n JBL perst alsof het een spirituele ervaring is. Piepkicks, zaagkicks, Dual Damage op nuchtere maag.
Ik word wakker met een knakworst in m’n hand en een open blik koude soep naast m’n hoofd. Ontbijt à la festival.
Inpakken is bij mij geen praktische voorbereiding, maar een soort paniekerige manifestatie van wie ik hoop te zijn. Vier outfits per dagdeel, m’n lipgloss pakket, oordoppen, snacks voor een heel kamp én, omdat ik duidelijk het contact met de realiteit had verloren, m’n Dyson Airwrap. “Voor glowy festivallooks,” dacht ik. Vrijdag lukte dat niet, want ik had tijdnood. Zaterdag en zondag kwam ik er niet eens aan toe, want ik was te brak, te lui, of gewoon fysiek niet in staat een rondborstel boven m’n hoofd te tillen. Maar hé, hij heeft wel lekker in de tent gelegen.
De camping is geen plek, het is een staat van zijn. Op dag één loop ik rond alsof ik op de catwalk hoor. Alles klopt. Op dag twee doe ik m’n best om het nog stijlvol te noemen. Op dag drie ben ik een kunstproject: make-up vervaagd, zonnebril permanent op m’n hoofd, haar in een halve vlecht die ik tijdens het slapen inhad, maar nooit heb uitgehaald omdat het te veel energie kostte. En toch loop ik er met trots bij. Want flair zit vanbinnen. En in een likje glitter dat ik om 05:00 terugvind op de bodem van m’n tas.
Mijn telefoon is leeg. M’n vrienden ben ik kwijtgeraakt ergens op het terrein, ergens waar ik ze natuurlijk weer niet kan vinden. En m’n bestie bibi? Geen idee. Die raak ik gemiddeld vijf keer per dag kwijt als ik weer eens even mensen zie die ik een knuffel moét geven. Gelukkig spreken we altijd af bij de tent als we elkaar langer dan een uur kwijt zijn, alleen kan ik die ook niet meer altijd terugvinden. En anders: windrichting + instinct. Werkt verrassend goed.
Zondag is voor de overlevers. Je danst niet meer met je voeten, maar met wat er nog over is van je moraal. Alles doet pijn, alles plakt, alles is op. Maar dan hoor je die ene set van dual damage, voel je die bass, en denk je: oké, nog één rondje. M’n make-up is op. M’n Dyson onaangeraakt. Maar ik draai tóch nog een laatste vlecht in, in een beslagen make-upspiegeltje, met trillende handen en pure wilskracht. Niet omdat het moet. Maar omdat stijl een instelling is. Zelfs op dag drie. Zelfs met een soepblik als decor.
En als iemand vraagt of ik volgend jaar weer ga?
Natuurlijk. En ja — ik neem die Dyson weer mee.
