Hoi.
Ik ben het. Ravi.
De hond van Roald en Daphne.
(De echte ster van deze bruiloft, laten we eerlijk zijn.)

Er is veel gebeurd. Heel veel.
Mensen huilden, dansten, riepen “Aaaah wat schattig!” als ze mij zagen, kortom: het leek net een weekend bij opa en oma, maar dan met nettere schoenen.
Volgens mij zijn mijn baasjes nu getrouwd. Geen idee wat dat precies inhoudt, maar ik zag wel dat Roald ineens z’n overhemd strijkt (vreemd gedrag) en Daphne een jurk droeg waar ik niet tegenaan mocht springen (geprobeerd. Eén keer. Is niet goed gevallen).

Maar goed, ik wilde dus ook even mijn verhaal doen. Want ik heb het druk gehad, hoor.
Ik ben:
Niet één keer in de sloot gesprongen. (Pure zelfbeheersing. Geef me een koekje.)
Twee keer bijna met iemand mee naar huis gelopen die iets te veel kaas had.
En minstens zes keer per ongeluk op foto’s gaan zitten.

Ik heb álles gezien. Van mensen in hakken die niet kunnen dansen tot speeches die te lang duurden en mijn voerpauze in de war brachten. En toch… het was mooi. Eerlijk waar.

Daarom, speciaal voor mijn kersverse echtpaar, een paar levenslessen van een jonge hond met een oude ziel (en een natte snuit):

🐾 Ravi’s Huwelijkstips (werkt ook voor mensen)

1. Spring af en toe in het diepe.

Soms is het eng. Soms word je nat. Maar het is áltijd een avontuur. En je droogt vanzelf weer op. (Behalve als je in de sloot springt. Dan word je met handdoeken behandeld als koninklijk labradorvlees.)

2. Kies je mensen goed.

Net als ik precies weet wie stiekem een stukje worst voor me heeft (kuch Femke), moet je als mens ook weten bij wie je moet zijn voor steun, troost en… snacks. Daphne en Roald hebben dat allebei goed voor elkaar. Ze kiezen elkaar. Elke dag weer.

3. Laat je dragen als je moe bent.

Letterlijk of figuurlijk. Ik word wekelijks de trap op gehesen als een prinses in een wit pak. En weet je? Daar is niks mis mee. Vraag hulp. Laat je wiegen. Of desnoods in een mand leggen op kantoor.

4. Blaffen is oké, maar luisteren is beter.

Ik heb het geleerd (soort van). Jullie kunnen het ook. Elkaar echt horen. Vooral als de ander zegt: “Je hebt alweer de vaatwasser verkeerd ingeruimd.”

5. Ruik elke dag even aan elkaar.

Gewoon, voor de zekerheid. Ja, mensen doen dat anders dan honden – maar het principe blijft: check even of alles nog goed zit. Of je elkaar nog herkent. En dan kwispelen. Altijd blijven kwispelen.

Ik vond het geweldig.
Echt waar.
En Roald, Daphne: jullie zijn mijn mensen.
Jullie horen bij elkaar. En bij mij.
Ik beloof dat ik jullie blijf beschermen tegen postbodes, verdrietige dagen en vergeten etensresten.

En o ja:
Als ik wél een keer in de sloot lag op de trouwdag en niemand het heeft gemerkt…
Dan heb je dat niet van mij.

Liefs,
Ravi 🐶
(Witte labrador, semi-waterverslaafde, emotioneel steunobject van dit huwelijk)