Dit zijn 5 situaties waarin dat extra duidelijk wordt

1. Mijn brein werkt het best onder druk.

En dan bedoel ik niet “gezonde werkdruk”. Nee, ik functioneer pas écht als er sprake is van emotionele paniek. De beste motivatie? De gedachte: “Ik heb nog 23 minuten om iets af te maken dat 2 uur kost.” Adrenaline is mijn projectmanager.

2. De stoel (je weet welke).

Op m’n kamer staat één stoel. Daar begint het. Daar eindigt het. Die plek waar ik álles op gooi dat net te schoon is voor de was, maar te gedragen voor de kast. Binnen drie dagen is het geen stoel meer, maar een textielvulkaan. En als die uitbarst? Dan verandert m’n hele kamer in een aflevering van Help, mijn huis is een hint van wanhoop.

3. Tijd bestaat niet.

Althans, niet zoals normale mensen het ervaren. In mijn hoofd duurt “even douchen” 5 minuten (realiteit: 18). “Nog snel iets pakken” is 2 minuten (realiteit: chaos, drama, kledingkeuzecrisis). En als ik denk dat ik ruim op tijd vertrek, kom ik alsnog binnen met nat haar en een half dichtgeritste tas.

4. Ik werk óf als een slak, óf als een Tesla.

Het eerste uur na het opstarten? Trage vibes, afleiding, een beetje rommelen. Maar dan ineens, uit het niets: hyperfocus. Alles wordt weggewerkt alsof ik in een montage zit van een werkmotivatievideo. Probleem is alleen: ik weet nooit wanneer dat moment komt. Of hoe lang het blijft.

5. Ik raak ALLES kwijt.

Niet soms. Niet af en toe. Altijd. Alles. Sleutels, zonnebrillen, sokken, pinpassen, AirPods, tassen, identiteitsbewijs, en ooit: een halve wrap (don’t ask). Het mooiste? Soms zit het gewoon in m’n hand. Of in de koelkast. Of onder de kledingstoel (zie punt 2). Mensen vragen: “Waar heb je het voor het laatst gezien?” Alsof ik dan ineens een helder visioen krijg. Nee. Als ik dát wist, was het niet kwijt hè.